Wirtualne pielgrzymki podbijają internet

Piesze pielgrzymki na Jasną Górę podbijają internet. Dzięki internetowemu portalowi i telefonom komórkowym pątnicy mogą dzielić się zdjęciami, tekstami i krótkimi nagraniami z drogi. Przewodnicy grup mają przy sobie komórki, które są namierzane przez komputerowy system. Dzięki temu w internecie można śledzić trasę 48. pielgrzymek – chwali się Krzysztof Piądłowski z projektu e-pielgrzymka.pl. Na specjalnej internetowej mapie pielgrzymek trasę pątników mogą śledzić rodziny i znajomi. Piądłowski dodał, że większość pielgrzymów ma telefony komórkowe i może dzięki nim wysyłać wiadomości mms ze zdjęciami z pielgrzymki lub prowadzić minibloga.
Pielgrzymi przyznają, że zabierają ze sobą telefony komórkowe. Wielu z nich podkreśla jednak, że podczas pielgrzymki bardzo rzadko po nie sięgają. Przyznają, że szczególnie po kilku dniach marszu zmęczenie daje się we znaki i niewiele osób myśli o korzystaniu z nowinek technologicznych. Inni podkreślają, że idą na pielgrzymkę właśnie po to, żeby oderwać się od natłoku informacji. Dlatego nie zamierzają korzystać z pielgrzymkowego portalu.
Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Józef Kloch tłumaczy, że z nowych możliwości technicznych trzeba korzystać z umiarem. Zaznaczył, że nie można podczas całego marszu pisać na klawiaturze komórki. Można jednak zdaniem rzecznika, pod koniec dnia w czasie wolnym podzielić się z innymi swoimi wrażeniami z drogi.
Wraz z portalem rusza możliwość duchowego pielgrzymowania. Ci, którzy nie mogą pójść do Jasnej Góry, mają szansę brać udział w konferencjach i mszach za pośrednictwem internetu i w warszawskim Kościele Świętej Anny.

Deprawacje (Seks w liceum):

No, to wróciłem z «pielgrzymki» do Częstochowy... pewnie większość z Was i tak się już zorientowała, że na żadnej pielgrzymce nie byłem...

Choć nie do końca. Byliśmy – jeden – pierwszy dzień, a potem byliśmy na samo zakończenie podczas wejścia do katedry na Jasnej Górze.

A poza tym byliśmy na bardzo fajnym biwaku nad Jeziorem Nidzkim w okolicach Rucianego-Nidy. Tylko my i dookoła puszcza – tak gdzieś po 20 kilometrów w każdą stronę. Albo jezioro, bo byliśmy niemal dokładnie w miejscu, gdzie rozgrywa się spory fragment książki Krzyżacki poker… dla tych, którzy czytali wszystko pewnie już jest jasne. Przy tej okazji książkę mogę polecić – naprawdę przyzwoicie napisana. Dariusz Spychalski odwalił kawał dobrej roboty…

Mieszkaliśmy w domku wynajętym od miejscowego gajowego. Fajny facet, nie droży się, nie zadaje za dużo pytań i nawet kilka razy podwiózł nas swoim łazikiem do cywilizacji, czyli do Rucianego, gdzie mogliśmy zrobić zakupy żywnościowe i różne takie tam. Inaczej rzeczywiście mielibyśmy pielgrzymkę, a tak w pół godzinki przez las z sarnami za szybami nawet nie umykającymi w gęstwinę… będzie i o sarnach i o wielu innych rzeczach też…

Cóż, muszę przyznać, że choć dużo w życiu widziałem, to jeszcze na takich wakacjach nie byłem. Około wtorku pojawi się na tym blogu sprawozdanie. Chcę to puścić w całości więc musicie być cierpliwi. Tym razem na pewno będzie…

Przez weekend nie ma mnie w domu – jadę do ciotki do G. – trochę trzeba poprzebywać z rodziną. Wracam w poniedziałek i zaraz zabieram się do pisania.

Deprawacje (Seks w liceum):

Cóż... nawet ateiście zdarza się czasami pójść na pielgrzymkę do Częstochowy...

Nawet takiemu ateiście jak ja. Co prawda nie jest to taka zwyczajna pielgrzymka na jaką chodzą zwyczajni wierzący, ale szczegóły poznacie za dwa tygodnie. Jak wrócę do domu. Na razie powiem tylko tyle, że na pewno odwiedzimy Jasną Górę.

Grupę mamy zgraną: poza mną wybiera się Paweł ze swoją Kasią, Kuba z Andżeliką, Tomek z Julią oraz oczywiście Karolina. Ośmioosobowa ekipa na takiej «pielgrzymce» to w sam raz – ani za dużo ani za mało.

Przy okazji może jeszcze zrelacjonuję piątkowy grill. Niezbyt udany – głównie z powodu okropnej burzy, która rozpętała się nad naszymi głowami zaraz po rozpoczęciu imprezy. Były pioruny, błyskawice i wiaderka wody z nieba. Kiełbasa doszła na patelni w kuchni. W międzyczasie było suszenie się, bo jakoś nie udało się uniknąć fal wody jaka lunęła z nieba.

Reszta czasu upłynęła na planowaniu naszej «pielgrzymki» oraz telefonach do Tomka, który nie mógł się pojawić na grillu, a który wybiera się z nami. I od którego bardzo wiele zależy, bo raz, że ma dobre kontakty w parafii, a dwa – starszego brata. A starszy brat Tomka bardzo nam ułatwia niektóre sprawy. Tym bardziej, że obaj z Tomkiem są praktycznie nie do rozróżnienia. Szczególnie dla ludzi, którzy ich obu nie znają. Poza tym trzeba było zadzwonić w kilka innych istotnych miejsc, żeby wszystko podopinać na ostatni guzik. A logistyka w naszym przypadku jest bardzo istotna…

Sobotę wszyscy przeznaczyli na spakowanie się i inne tego typu przygotowania, bo bagaże trzeba było dostarczyć do salki katechetycznej, żeby stamtąd mogły trafić na ciężarówkę wynajętą przez parafię. To może tyle na ten temat, bo nie chcę na razie zdradzać więcej. Wyruszamy w poniedziałek rano. Z nadzieją, że nie będzie padało. Wielką nadzieją.

Zatem przez najbliższe dwa tygodnie wpisów na moim blogu nie będzie. Trochę niefortunnie zacząłem blogowanie, bo po trzech wpisach muszę przerwać, ale co tam – jak wrócę to będę miał o czym pisać.

Deprawacje (Seks w liceum):

Od czegoś trzeba zacząć. To zacznę od tego…

Wczoraj siedzieliśmy u Kuby na kanapie i oglądaliśmy pierwsze dwa odcinki serialu Pitbull z trzeciej serii. Kupiliśmy z Kubą i Pawłem na spółkę. Pięć dych. To chyba jedyny polski serial jaki da się oglądać bez zażenowania. Aktorki i aktorzy grają tutaj tak, jak trzeba, scenariusz jest świetny, dialogi rewelacyjne…

Andrzej Grabowski w tym serialu to prawdziwe mistrzostwo. Nawet w scenach erotycznych. Streszczał serialu nie będę: zachcecie – to sobie obejrzycie.

Dziś wieczorem urządzamy grilla w sadzie u mnie. Sami swoi: Karolina, Kuba z Andżeliką, Paweł z Kasią… A, i siostra Kuby – Marta ma przyjść… Kiełbasa już w lodówce…

Deprawacje (Seks w liceum):

Ten blog będzie bardziej osobisty, będzie dotyczył mojego życia…

Z różnych względów nosiłem się od dłuższego z zamiarem stworzenia jeszcze jednego bloga, na którym opisywałbym co ciekawsze zdarzenia z mojego życia. Blog Seks w liceum (Moje Liceum 2.0) z różnych powodów nie wydawał mi się do tego celu właściwym miejscem. Moje życie zniknęło by na nim w natłoku informacji z zewnątrz. I chociaż ma fajną nazwę (Seks w liceum przyciąga!), zdecydowałem się zacząć pisać o sobie na zupełnie oddzielnym blogu.

Cóż, siłą rzeczy wpisy będą tutaj pojawiał się rzadziej, nie będzie spektakularnych fajerwerków. Będzie za to prawdziwe życie prawdziwego siedemnastolatka z małej mieściny na Ścianie Wschodniej.

Od razu, zastrzegam, że ten blog nie bierze udziału w żadnym konkursie; rankingi i statystyki go nie dotyczą. Piszę dla siebie i o sobie… No, może jeszcze dla kilku osób, którzy wiedzą o tym blogu.